Davos – ile kosztuje udział w klubie?

Jak każdy szanujący się biznesmen wie, sukces zależy przede wszystkim od tego, czy znajduje się we właściwym miejscu i we właściwym czasie. W tym tygodniu takim miejscem jest World Economic Forum w Davos. To miejsce, w którym można zbudować sieć kontaktów, wypić szampana ze znanym politykiem, porozmawiać z prezesem banku o kredycie na kilka miliardów, czy też mądrze zabłysnąć w wypowiedzi pokazywanej przez wszystkie sieci telewizyjne.

Niewiele jednak osób wie, ile taka przyjemność kosztuje.

Scio me nihil scire

Jakieś 10 dni temu w Gazecie Wyborczej opublikowano dość ciekawy artykuł. Żona kazała mi go przeczytać i ustosunkować się do treści. Odpowiedź macie w tytule – „wiem, że nic nie wiem”.

Apple rośnie jak szalone

Takich wyników nikt się nie spodziewał. Za chwilę rozpoczyna się prezentacja, więc zabieram się za słuchanie.

Moje portfele styczeń 2012

Ostatni raz pisałem o portfelach 1 grudnia.

Nie miałem okazji by do nich zaglądać aż do dnia dzisiejszego. Jedyna zmiana w portfelach, to dodanie jednej akcji BRK. Ponieważ obserwuję Buffetta, uznałem, że łatwiej mi będzie dorzucić jedną akcję i w ten sposób otrzymywać automatyczne powiadomienia o informacjach.

Portfele wyglądają następująco:

Portfel byczy:

Cytat dnia

Przed chwilą usłyszałem na Bloombergu tradera, który komentował dzisiejsze wzrosty. Powiedział coś mniej więcej w tym stylu:

Wzrosło, ale wolumen jest cienki. Mamy po prostu rynek tradera, to znaczy nie ma klientów, a my handlujemy między sobą żeby po prostu coś robić… A jak handlujemy, to i cena rośnie. Czekamy aż pojawią się klienci, to im wtedy wszystko sprzedamy.

Ot i cała filozofia giełdy papierów wartościowych. Jakże proste, ale i jakże prawdziwe.

Prognoza Banku Światowego na 2012 rok

Ledwie ukończyłem pisanie o prognozie Chińskiej Agencji Ratingowej Dagong, a tu Bank Światowy opublikował swój raport, zatytułowany „Globalne perspektywy ekonomiczne”

Już sam podtytuł brzmi złowieszczo:

„Niepewności i czułe miejsca”

Niestety lektura to dość przygnębiająca.

Cały raport w języku angielskim: pdf do pobrania tutaj.

Jutro będzie prezentowany w NBP, więc jeśli komuś nie chce się czytać w całości, może warto zobaczyć godzinną prezentację. Co ciekawe – i to chyba jeden z powodów do radości z globalizacji – raport będzie prezentowany przez Polaka, dla Polaków w języku angielskim. Może jest w tym jakaś metoda, bo wykluczy to całą grupę polskich profesorów, którzy przedłużaliby prezentację i wygłaszali swoje teorie zamiast po prostu zadawać merytoryczne pytania. A że w języku „The Language” raczej nie są kumaci, to na prezentację nie przyjdą i poczekają aż ktoś ją w gazetach streści.

Ja zabrałem się do czytania. Poniżej kilka punktów o których zapewne śnić będę:

Jak nas oceniają Chińczycy

Agencje ratingowe stały się ponownie podmiotem dość ostrej krytyki. Tym razem powodem ataków było obniżenie ratingów dla 9 państw strefy euro. Agencje obarcza się winą za kryzys i jego pogłębianie.

Jednym z popularniejszych zarzutów jest dość rozpowszechnione twierdzenie, że agencje są amerykańskie i są narzędziem w rękach nieznanych osób. Abstrahując od faktu, że Fitch od jakiegoś czasu jest agencją francuską, postanowiłem zerknąć na Wschód i zobaczyć jak oceniają nas Chińczycy.

S&P obniża rating dla EFSF z AAA do AA+

Po obniżeniu ratingu dla Francji i Austrii w piątkowy wieczór, S&P obniżyło wczoraj rating dla Europejskiego Funduszu Stabilizacji Finansowej.

Zdziwienia nie było.

Agencja zapowiadała bowiem już w grudniu, że obniżenie ratingów państw gwarantujących ten fundusz spowoduje konieczność automatycznego obniżenia ratingu EFSF. W uzasadnieniu decyzji mogliśmy przeczytać – „brakuje dodatkowych zabezpieczeń, które zrównoważyłyby utratę zdolności kredytowej gwarantów”.

Gazety jak zwykle zagrzmiały – S&P uderza w EFSF, Puls Biznesu i Bankier nazwały to „ciosem w EFSF”. Nikt jednak nie napisał, że politycy mieli świadomość takiego działania i mogli temu zapobiec – np. poprzez zwiększenie środków dla funduszu, albo dostarczenie innych gwarancji. Niestety tego nie zrobili i zapłacą za to w przyszłości.

Rynki, w przeciwieństwie do mediów, nie przejęły się zbytnio – inwestorzy mieli już tę informację od dawna zdyskontowaną w cenie. Teraz zaczęli szukać okazji do zajęcia długich pozycji.

Na marginesie, chciałbym napisać o kilku ciekawych zjawiskach, które mogliśmy zaobserwować w odniesieniu do ratingów.

Słowo o ratingach i agencjach ratingowych

Po wczorajszym wpisie otrzymałem dość dużo maili z prośbą o wytłumaczenie o co chodzi z ratingiem inwestycyjnym i spekulacyjnym. Dostałem też dużo zapytań o metodologię, ratingi implikowane, itd. itp. Odpowiedzieć na wszystkie zapytania w jeden wieczór nie sposób, więc na szybko i w skrócie spróbuję tylko wytłumaczyć co nieco.

Ratingi państw europejskich

Dziś wszyscy z niecierpliwością wyczekują na nowe ratingi dla państw europejskich (S&P się opóźnia), a mnie cieszy, że w ratingach państw na literkę „P” mamy najwyższą ocenę.

O tym, że pogorszą się ratingi wiadomo było już od jakiegoś czasu. Nikt jednak nie wiedział do jakiego poziomu zjadą, a to będzie miało bezpośredni wpływ na rentowność obligacji i tym samym na koszt refinansowania.

Na dodatek, dziś rano zerwano negocjacje z wierzycielami Grecji. Oficjalnie podano komunikat, że negocjacje zostały odroczone w celu przemyślenia stanowisk. Problem nie w tym, że Grecja jest niewypłacalna, tylko w tym, by nie wystąpił tzw. „Credit Default Event”, czyli oficjalne ogłoszenie tego faktu. Spowodowałoby to uruchomienie wszystkich instrumentów CDS, a to już bezpośrednio grozi globalnemu systemowi bankowemu. I być może właśnie z tego powodu Agencja S&P tak zwleka z ogłoszeniem nowych ratingów.